Dag 28-34: Een evenwicht zoeken tussen school en plezier

Hallo allemaal,

Ik weet dat het weer even geleden is dat ik nog iets liet horen, wel hierbij mijn verontschuldigingen daarvoor. Het is druk geweest, we hebben flink voor school gewerkt en ook bergen beklommen.
Wel, toen ik dan terugkwam uit Oslo ging alles zijn gewone gangetje. Opstaan, voor school werken of naar school gaan en thuiskomen en opnieuw een beetje werken en dan s' avonds een film kijken OF (!) zoals deze week dus het geval was: spelletjes spelen.
We hebben gekaart (en ik heb heel wat nieuwe dingen leren kennen) en we hebben ook jungle speed gespeeld met de rest van de Belgische delegatie hier en ook Robbert de Duitser.
Zaterdag zijn we de fjord gaan bekijken samen met het kasteel en het wanne-be strand. Heel mooi allemaal, rustgevend. Daar ga ik sowieso eens studeren bij mooi weer aangezien dit maar op een 20 tal minuutjes wandelen van Fantoft ligt.


Voor de rest niets speciaals te melden, behalve dat we gisteren een poging gedaan hebben om te Lovstakken te beklimmen. Volgens Karen haar deskundige mening, de moeilijkste berg van de zeven bergen rond Bergen. Ingewikkeld, niet? Wel, het was een prachtige dag. Zon, water en net geen strand, maar heerlijk herfstweer. We vertrokken aan Fantoft om 1u, klaar voor een fikse wandeling naar zo een 600 meter hoge berg. Het is de berg waar ik uitzicht op heb vanuit mijn kamer. Voor we aan deze tocht konden beginnen moesten we eerst aan de voet van de berg zien te geraken en aangezien wij op een helling van een andere berg wonen, moesten we (te voet!) eerst naar het dal van onze berg en dan rustig klimmen naar de te beklimmen berg (Lovstakken is zijn naam en het is de rechterkant van de foto die hierboven staat, ons doel was de top). De eerste 150m staan nog huizen, maar daarna is het enkel bos en rotsen. En dit mogen jullie letterlijk nemen. We trokken vol moed het bos in, maar dit was stijl en lag vol met stenen en kleine riviertjes. Al na een kwartiertje moest ik het tempo van Wouter en Karen lossen en gingen zij alleen door en ging ik normaal teruggaan aangezien het zwaarder was dan verwacht.


Maar ik bleef nog even in het bos aan het beekje met kleine watervalletjes zitten. Na zo een 10 minuutjes nadenken, vond ik het toch wel spijtig dat ik niet verder ging gaan en vond het niet kunnen omdat ik nu toch al hier was. Dus ik stond op en ging verder. Op mijn tempo deze keer en dit ging goed. Na een half uurtje verder klauteren op rotsen en stenen (wat niet evident is aangezien ik hoogtevrees heb), stond ik een eerste keer aan een splitsing. Ik besloot Karen te bellen en zij wees mij in de juiste richting. En avant marche! Ondertussen waren er al enkele Noren mij gepasseerd die aan het joggen waren, naar boven en terug naar beneden, en opnieuw naar boven en naar beneden. Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Wij, Belgen, waren aan het puffen om 1x maar boven te geraken en zij liepen ons in looptempo voorbij. Dit terwijl het pad ook niet echt een pad was, maar gewoon stenen en rotsen. Ergens voelde het wel goed dat ik niet de enige persoon op die berg was. Na opnieuw een half uurtje (en na het beklimmen van een 200m lange steenmuur, waar je je goed moet vasthouden aan elke boom of je haalt het niet), opnieuw een splitsing, ik bel opnieuw naar Karen. En zij was opnieuw diegene die mij op het juiste pad bracht. Door het dennenbos! Oke! Alleen, er was geen pad. Vanaf nu was het op gevoel. Ik wist dat de top rechts van mij zat, en ik moest er naartoe. Dus ik neem een padje naar rechts en baan mijn weg door het naaldenbos. Na een 20tal minuutjes kom ik aan een stenenmassa. Ik besluit erover te gaan en na heel wat schrik en geklauter, kom ik boven aan. Alleen, ik sta aan de andere kant van de berg. Ik zie de zee al liggen, hoera! Ik bel opnieuw naar Karen en zeg dat ik naast de elektriciteitsmast sta, en zij zegt: "Je moet helemaal niet voorbij een elektriciteitsmast". Daarna zegt ze dat zij halverwege de top staan en dat ik eens moet springen. Zij ziet mij, ik zie hun op de top staan. Maar ik geraak er niet langs waar ik nu sta en moet een hele eind terug naar beneden.. Ja lap.. Op dat moment was het al half vier en mijn pijp was bijna uit, toen heb ik het wel opgegeven nadat ik genoten heb van het magnifieke uitzicht. Ik stond er bijna, en het heeft niet mogen zijn.


Bij het naar beneden gaan, heb ik nog het meeste schrik van al gehad. Op stenen en rotsen naar boven is niks, maar naar beneden lijkt dat echt verschrikkelijk. Alles is glad, rotsen zijn glibberig, schoenen zijn glibberig, ... Ik heb over het naar beneden gaan bijna even lang gedaan als bij het naar boven gaan. Ik ben overal waar ik kon, gaan zitten en zo mijzelf naar beneden geschoven. Toen ik eindelijk veilig en wel terug op begane grond was, nam ik mij voor om dit toch niet meer te doen.

Deze morgen had ik opnieuw om 8u les, dus het opstaan was pijnlijk. Nu heb ik juist een twee machines gewassen en nu gaan we iets eten en dan opnieuw naar de les. De komende week ga ik verder studeren en stilaan aan seminarie voor Belgie beginnen en aan mijn term paper voor mijn media vak hier.
Zondag gaan we met een 100 tal mensen van fantoft naar de Eidgletsjer. Dat verhaal horen jullie maandag normaal. En vanaf dan is het uitkijken naar de komst van Caroline (en oh wat heb ik haar gemist!).

Hilsen fra Norge!

En nog een update:
Ik ben juist terug van les nr 2 van vandaag en heb vriendjes gemaakt met een Noors meisje. Ik weet haar naam niet, maar ze is 27, getrouwd en heeft een zoontje Jasper van 2j. Dat is nog zoiets dat hier heel normaal is. Kinderen hebben op jonge leeftijd. De meeste universiteiten hebben zelfs kinderopvang en middelbare scholen ook. Dus tienerzwangerschappen is hier alledaagse kost. Heel raar zo meisjes van 16-17 op de bus met nen buggy..