Dag 10 - 12: Rust met een vleugje natuur...

Normaal gezien zou ik gisteren mijn blog aangevuld hebben, maar toen viel er helemaal NIETS te zeggen. Dit weekend was vooral rustig en zelfs saai. Vrijdagavond zijn we naar Klubb Fantoft geweest, maar de band die kwam optreden was niet echt mijn smaak (en ik vrees ook niet die van de rest van de bezoekers). Maar we hebben wel mensen leren kennen. Zo is er de 'gekke Duitser', 'de Hollandse', 'de Jonas' (Oh jawel, nog een Belg uit Leuven!), een Engels meisje uit Surrey (waarvan ik direct aan Bridget Jones moest denken want die woonde ook in Surrey en natuurlijk lachte iedereen vrolijk met mij), onze buurvrouw uit Milano en een Zuid-Afrikaans meisje. Het bleef allemaal rustig (kan ook moeilijk anders, met de prijs van een pint van zo een 30 kronen (= 4€).

Zaterdag dan kreeg ik duidelijk te voelen wat ik de vorige week gedaan had nl. mijn jas uitgetrokken op weg naar Floyen omdat ik het toen te warm had. Niet goed dus. Met een keelontsteking tot gevolg. Juij! Één remedie: twee dagen bedrust om maandag zeker mee te kunnen op de Sognefjordtour. Het weekend was vooral heel stil, vooral omdat mijn stem niet zo goed meewerkte.. Soep, soep, soep en het ging al veel beter :) en toen besloten we maar om onze pas gekochte boeken op te slaan. En ja, ik heb de inleiding al gedaan!

Vandaag, 6.22u, wekker maakt heel irritant lawaau. Dit was de bedoeling aangezien onze boot de kade verliet om 8.oou en je maar nooit weet met het verkeer. We haalden het (en hadden zelfs 6 minuten over!). Toen we bijna gingen vertrekken, en we dachten dat het gezelschap op de boot compleet was, niet dus. Er kwam nog een koppel met een baby opgelopen. Pech. Ik schat het kindje max 6 maand oud en iedereen weet wat daar de gevolgen van zijn: wenen, wenen, wenen. Daar wen je wel aan, hoopte ik toen. Nuja, het weer is voorspelbaar in Bergen (regen), maar voor zo een tochten moet je toch proberen om de mooie dagen eruit te halen. Conclusie: mislukt. We vertrokken met regen, en dit bleef zo voor de eerste twee uur. Vanaf dan begon er hier en daar beterschap in te komen, maar het bleef bewolkt en de regen achtervolgde ons voor de rest van de dag. Na twee uur op het benedendek kreeg ik een ingeving en ging zoeken naar het bovendek. Na een zoektocht van 30 seconden: Gevonden! Blijkbaar waren er meer dan 8 passagiers op de boot aangewezig. We verplaatsten ons naar boven en maakten ons eerste hilarische situatie van de dag mee. Er was een Spanjaard mee op de boot en deze stond buiten op het dek te genieten van de omgeving. Hij had enkel zijn trui aan terwijl het toch niet warm was. Na een paar minuten ging de Spanjaard naar binnen en na een vijftal minuten zagen we hem opnieuw verschijnen met jas, muts, handschoenen, ... Alles wat hij maar kon vinden. Ohja, het was grappig :D. De rest van de tocht was vooral prachtig, met de regenboog als hoogtepunt. Hij was zo helder! En volledig! (en vooral zie foto's) Het mindere weer was eigenlijk niet echt een tegenvaller. Al de mist en de wolken maken het nog mooier.


Uiteindelijk kwamen we één uur aan in Flam en moesten ons daar meer dan een anderhalf uur zien te amuseren. We deden elk soevernierwinkeltje en het Flam museum en het enige huis waar we niet geweest waren was het plaatselijk hotel. Toen vertrokken we met de Flambaan (2m hoogte) naar Myrdal (ongeveer op 800m hoogte) voor een 20km lange tocht met een oude trein. Onderweg zagen we prachtige watervallen en natuur en hier maakten we ons tweede hilarische moment van de dag mee (Nog veel beter dan het vorige). De trein bestond uit zeven wagonnen en we maakten een stop bij een prachtige waterval, maar het perron was maar lang genoeg voor 4 wagonnen. Gevolg: iedereen die in de eerste drie wagonnen zat moest door de onze om uit de trein te kunnen. Probleem: het waren allemaal (!) Japanezen (Chinees/Japanner). Wat doen die mensen graag en veel? Foto's trekken natuurlijk. Voor we het goed en wel beseften kwam er een heel leger op ons af (echt met honderden, en lopen!), nadat de hele caravaan gepasseerd was wouden Wouter en ik ook naar buiten en op de foto met de waterval. Toen we buitenkwamen zagen we het meest onbetaalbare moment van onze trip: Japanezen die sprongen met de handjes omhoog en aftelden tot wanneer hun andere Japanezenvriendje de foto ging maken. En nadat de ene foto genomen was, omdraaien en de andere op de foto in juist dezelfde positie en daarna in looppas terug op de trein.. Vanaf dan zijn we niet meer bijgekomen van het lachen...
Eenmaal in Myrdal aangekomen moesten we de trein naar Bergen op en wie zat er naast ons op de trein. Jawel, de kleine baby met zijn vermoeide vader en post-nataal depressieve moeder.

Wat een er-zijn-geen-woorden-voore-dag!

Ohja, morgen onze eerste les, spannend! Geraken we binnen of geraken we niet binnen... Aangezien je een studentenkaart nodig hebt en het systeem hier blijkbaar een beetje crazy gaat.

XOXO